40 รอยยิ้มฯ

“อันญะชะฮฺ” คนนำทางของท่านนบี

#32 เศาะฮีหฺ
حَدَّثَنَا ‏مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ‏ حَدَّثَنَا ‏شُعْبَةُ ‏عَنْ ‏ثَابِتٍ ‏قَالَ : سَمِعْتُ ‏أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ ‏يَقُولُ :‏

‏بَيْنَمَا رَسُولُ اللَّهِ ‏صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ‏يَسِيرُ ‏‏وَحَادٍ‏ ‏يَحْدُو‏ ‏بِنِسَائِهِ، فَضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ ‏‏صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، ‏فَإِذَا هُوَ قَدْ‏ ‏تَنَحَّى‏ ‏بِهِنَّ، قَالَ : فَقَالَ { يَا‏ ‏أَنْجَشَةُ‏ ‏وَيْحَكَ، ‏‏ارْفُقْ ‏‏بِالْقَوَارِيرِ }

มุฮัมหมัด บินญะอฺฟัร ได้รายงานแก่พวกเราว่า ชุอฺบะฮฺได้รายงานแก่พวกเรา จากษาบิต ซึ่งได้กล่าวว่า : ฉันเคยฟังท่านอนัส บินมาลิก เล่าว่า :

ครั้งหนึ่งขณะที่ท่านเราะสูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม เดินทางไกล และคนนำทางนำทางบรรดาภรรยาของท่านเราะสูลเร็วเกินไป ท่านเราะสูลุลลอฮฺจึงหัวเราะออกมา พร้อมกับหลีกทางให้กับพวกเธอ

ท่านอนัสกล่าวว่า : แล้วท่านเราะสูลุลลอฮฺก็กล่าวว่า “อันญะชะฮฺ! ให้ตายสิ เบา ๆ กับแก้วกระจกทั้งหลายหน่อยสิ”

(บันทึกโดยอะหมัด หะดีษเลขที่ 12761, หะดีษเศาะฮีหฺ)