อัชชะมาอิลฯ

แล้วจะไม่ให้ฉันเป็นบ่าวที่ขอบคุณ (ชุกูร) หรือ? (1)

#260 เศาะฮีหฺ
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ وَبِشْرُ بْنُ مُعَاذٍ قَالا ‏:‏ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ عَنْ زِيَادِ بْنِ عِلاقَةَ عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، قَالَ‏ :‏ صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى انْتَفَخَتْ قَدَمَاهُ، فَقِيلَ لَهُ‏: ‏ أَتَتَكَلَّفُ هَذَا، وَقَدْ غَفَرَ اللَّهُ لَكَ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَمَا تَأَخَّرَ‏؟‏ قَالَ‏ { أَفَلا أَكُونُ عَبْدًا شَكُورًا‏ }

กุตัยบะฮฺ บินสะอีด และบิชรฺ บินมุอ๊าซ ทั้งสองได้รายงานแก่พวกเราโดยกล่าวว่า อบูอะวานะฮฺได้รายงานแก่พวกเรา จากซิยาด บินอิลาเกาะฮฺ จากท่านอัลมุฆีเราะฮฺ บินชุอฺบะฮฺ กล่าวว่า : ท่านเราะสูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ได้ทำการละหมาดจนเท้าทั้งสองของท่านบวม จึงมีคนกล่าวกับท่านว่า “ทำไมท่านต้องลำบากขนาดนี้ทั้งที่อัลลอฮฺได้ทรงอภัยให้แก่ท่านแล้วทั้งความผิดที่ผ่านมาและที่จะมาถึง?” ท่านเราะสูลตอบว่า “แล้วจะไม่ให้ฉันเป็นบ่าวที่ขอบคุณ (ชุกูร) หรือ?”