ท่านเริ่มหายใจแรงและร้องไห้

กุตัยบะฮฺได้รายงานแก่พวกเราโดยกล่าวว่า ญะรีรได้รายงานแก่พวกเรา จากอะฎออ์ บินอัสสาอิบ จากพ่อของเขา จากท่านอับดุลลอฮฺ บินอัมรู กล่าวว่า : วันหนึ่งเกิดสุริยุปราคาขึ้นในยุคของท่านเราะสูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ท่านเราะสูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม จึงยืนขึ้นละหมาด โดยยืนนานมากจนเกือบจะไม่ก้มรุกูอฺ แล้วท่านก็รุกูอฺ และรุกูอฺนานมากจนเกือบจะไม่ยกศีรษะขึ้น แล้วท่านก็ยกศีรษะขึ้น และยืนนานมากจนเกือบจะไม่สุญูด แล้วท่านก็สุญูด และสุญูดนานมากจนเกือบจะไม่ยกศีรษะขึ้น แล้วท่านก็ยกศีรษะขึ้น และนั่งนานมากจนเกือบจะไม่สุญูด แล้วท่านก็สุญูดอีกครั้ง และสุญูดนานมากจนเกือบจะไม่ยกศีรษะขึ้น แล้วท่านก็เริ่มหายใจแรงและร้องไห้ และท่านกล่าวว่า “โอ้พระผู้อภิบาลของบ่าว พระองค์มิได้ทรงสัญญากับบ่าวหรือ ว่าจะไม่ทรงลงโทษพวกเขาตราบใดที่บ่าวยังอยู่ในหมู่พวกเขา? โอ้พระผู้อภิบาลของบ่าว พระองค์มิได้ทรงสัญญากับบ่าวดอกหรือ ว่าจะไม่ทรงลงโทษพวกเขาตราบใดที่พวกเขายังขออภัยโทษ? และพวกเราขออภัยโทษต่อพระองค์” เมื่อท่านละหมาดครบ 2 ร็อกอะฮฺเสร็จ ดวงอาทิตย์ก็กลับมาสว่างเหมือนเดิม ท่านก็ได้ยืนขึ้นขอบคุณและสรรเสริญอัลลอฮฺ แล้วท่านก็กล่าวว่า “แท้จริงดวงอาทิตย์และดวงจันทร์คือ 2 สัญญาณจากสัญญาณทั้งหลาย (ที่ยืนยันถึงความยิ่งใหญ่) ของอัลลอฮฺ มันไม่ได้เกิดการคราสเพราะการตายหรือการมีชีวิตของใครทั้งสิ้น ดังนั้น เมื่อทั้งสองเกิดการคราส พวกท่านก็จงรีบเร่งไปสู่การรำลึกถึงอัลลอฮฺ ตะอาลา เถิด”