รายงานจากท่านอบูฮุร็อยเราะฮฺ เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ กล่าวว่า : ท่านเราะสูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ได้กล่าวว่า “มีนบีคนหนึ่งจากบรรดานบีทั้งหลายในอดีตออกไปสู้รบ ขออัลลอฮทรงประทานพรและความสันติแก่พวกเขาทุกคน แล้วเขาก็พูดกับกลุ่มชนของเขาว่า “อย่าได้ติดตามฉันมาคนที่เพิ่งแต่งงาน และเขาปรารถนาจะอยู่ (หรือร่วมหลับนอน) กับเธอ และยังไม่ได้อยู่ด้วยกัน, คนที่กำลังสร้างบ้านและยังไม่ได้ยกหลังคา (คือสร้างไม่เสร็จ) และคนที่ซื้อแกะหรืออูฐตัวเมียที่ท้องแก่และเขากำลังรอคอยการคลอดลูกของพวกมัน’ แล้วนบีท่านนี้ก็ออกไปสงคราม เมื่อใกล้ถึงหมู่บ้าน (ของศัตรู) ก็เข้าเวลาอัศรฺหรือใกล้เข้าเวลาแล้ว เขาจึงพูดกับดวงอาทิตย์ว่า “แท้จริงเจ้าได้รับบัญชามาเหมือนกับที่ฉันก็ได้รับบัญชา โอ้อัลลอฮ โปรดหยุดมันไว้เพื่อพวกเราด้วยเถิด” แล้วอัลลอฮก็หยุดมันไว้ กระทั่งพระองค์ได้ประทานชัยชนะให้แก่นบีท่านนี้ แล้วเขาก็รวบรวมทรัพย์เชลย แต่แล้วไฟก็ปรากฏเพื่อจะกลืนกินทรัพย์เชลย แต่ไม่สามารถทำได้ เขาจึงพูดกับกลุ่มชนของเขาว่า ‘แท้จริงในหมู่พวกท่านมีคนที่ขโมยทรัพย์เชลยไป ดังนั้น ขอให้ทุกเผ่าส่งตัวแทนหนึ่งคนมาทำสัตยาบันกับฉัน’ แล้วเขาก็ได้จับมือกับชายคนหนึ่ง นบีคนนี้ได้กล่าวกับเขาว่า ‘ในเผ่าของพวกท่านมีคนที่ขโมยทรัพย์เชลยไป ฉะนั้น จงสั่งให้เผ่าของท่านจับมือทำสัตยาบันกับฉัน’ แล้วเขาก็ได้จับมือชายคนหนึ่งหรือสามคน และได้กล่าวว่า ‘ในเผ่าของพวกท่านมีหัวขโมย’ พวกเขาจึงนำทองคำเท่าหัววัว (ที่ขโมยไป) มาวาง (รวมกับกองทรัพย์เชลยอื่น ๆ) แล้วไฟก็มากลืนกินทรัพย์เชลยไปจนหมด (และท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ก็ได้กล่าวว่า) ทรัพย์เชลยไม่เป็นที่อนุมัติแก่คนก่อนหน้าเรา แล้วลลอฮก็ทรงอนุมัติทรัพย์เชลยแก่พวกเรา เมื่อพระองค์ทรงเห็นความอ่อนแอและไร้พลังของพวกเรา พระองค์จึงอนุมัติมันแก่พวกเรา”
(บันทึกโดยอัลบุคอรีย์และมุสลิม)